مسافر منتظر

X

مسافر منتظر

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمْ :: اللّهُمَ كُنْ لِوَليِكَ الْحُجَةِ بْنِ الْحَسَنْ :: صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلي ابائِهِ :: في هذهِ الساعَه وَ في كُلِ الساعَه :: وَلياً وَ حافِظا وَ قائِداً وَ ناصِرا وَدَليلاً وَعَيْنا :: حَتّي تُسْكِنَهُ اَرْضَكَ طَوعا :: وَتُمَتِعَهُ فيها طَويلا::****اي ماه بيا كه راه را گم كرديم ..... حتي سر چشمه هم تيمم كرديم..... اي واي قرار بود آدم باشيم ..... اما سر راه ميل گندم كرديم ..... روز وشب پنجره ها مونس نجواي تواند.... كوچه ها منتظران قد و بالاي تواند..... در وديوار در انديشه ياد تو اسير .... جاده ها ساكت و آرام پذيراي تو اند....فكر دل ناصبور مي كردي كاش .... تنگ است دلم ظهور مي كردي كاش ....بر پلك سپيد پنجره گرد نشست .... از كوچه ما عبور مي كردي كاش

بیا تا برایت بگویم...
اللهم عجل لولیک الفرج اگر زتو دورم چه باک؟ دل من که جغرافيا نميداند اگر تيز رخش زمان ميگذرد چه خيال؟ دل من که تاريخ نميخواند به هرچه بوی تو میداد نظر کردم تا دل تنگی ز تو به نزد خود یابم چه سود؟ دل من که تنگ نمی ماند چرا که ذره ذره اش پر ز "تو" ست دل من تا همیشه برای توست ×××××××××××××× پروفایل نویسنده

منوی اصلی
صفحه اصلی آرشیو پست الکترونیک

آخرین نوشته ها
السلام علیک ... ماه مهر ماه مدرسه... بحرین مادر دلم تنگ شده

مشغول چه کاری هستم؟


سایت های منتخب
شهید آوینی پیامبر اعظم(ص) امام علی(ع) امام حسن(ع) امام حسین(ع) جهان پیام جهان تشیع 4 قل

پیوندها
مسافر منتظر و خبرگزاری آینده روشن مسافر منتظر پرشین تمنای وصال بونه لبگزه عقیق نی لا بشری حوریـب مولـــود نرگسی خراباتی نغمه درد یاس کبود امام حاضر وقـت تمام قطره باران باران رویاها دل شدگان دختر بارانی پیـامبر اعظم مدینـه النـبی دولت عاشقی چشمون سیاه یا صاحب الزمان بانوی بـی نشان وبلاگ های قرآنـی فـــــی ســــبیل الله

آمار بازدید


سایر امکانات

جمعه 1386/01/31

سلام...

روايت شده که در صحراي کربلا امام حسين (ع) هفت مرتبه گريه کردند...

اولين بار زماني که وارد سرزمين کربلا شدند...امام حسين (ع) براي کاروان خود از چند روز آينده و

حوادثي که اتفاق مي افتد گفتند و گريه کردند...

دومين با زماني که حضرت قاسم(ع) را به ميدان نبرد فرستادند...

سومين بار زماني که جنازه لگد مال شده يادگار برادر بزرگوارشان امام حسن مجتبي(ع) ـحضرت قاسم

(ع) ـ در آغوش گرفتند...

چهارمين بار زماني که پسر بزرگوارشان علي اکبر(ع) را به ميدان نبرد فرستادند...(چقدر براي يک پدر

سخت است که فرزندش را راهي ميداني کند که ...)

پنجمين بار زماني که جنازه برادر بزرگوارشان باب الحوائج را در آغوش گرفتند...

ششمين بار زماني که با خانواده خود وداع کردند...(خيلي ها خوب ميدانند وداع کردن با عزيزترينها چه

حسي دارد...)

هفتمين بار زماني که سوار بر زولجنا ميخواستند به ميدان نبرد بروند که متوجه شدند که حضرت سکينه

(س) پاهاي اسب را در بغل گرفته اند و گريه ميکنند و ميگويند بابا نرو...

بابا نرو........

Copyright ©2004-2012, Mosaafer.com