سلام
نمیدونم ما انسانها چرا اینطوری هستیم....دروغ گفتن به همدیگه و به قول جوانهای امروزی پیچوندن
طرف مقابل شده برایمان افتخارو نوعی زرنگی....طرف کلی خودش رو مثبت نشون میده ....با اعمالش با
گفتارش میخواهد بگه که من در قبال تو آدم صادقی هستم...وقتی به چشمهایش نگاه میکنی چیز
دیگری میبینی...نمیدونم روی پیشانی من چی نوشته !!!!میدونم هر چی که نوشته چیز خوبی نیست
چون خیلیها عملا یک حرفهایی میزنند که دود از کله آدم بلند میشه... من هم عادت دارم هر چیزیکه
میشنوم با یک لبخند جواب بدهم...من ادعا نمیکنم آدم خوبی هستم اما هیچ وقت به خودم اجازه
نمیدهم با عملم به کسی غیر مستقیم توهین کنم ...
اما آقا و خانم زرنگ،خیلی زرنگی نه؟....بابا کارتون درسته شماها....روز به روز هم زرنگ و زرنگتر م
یشوید...به نظر من این زرنگی نیست این یک نوع بدبختی و ضعف است...
با دروغهامون اینقدر سر هم کلاه بگذاریم...اینقدر به قول خودمان زرنگ بازی در بیاوریم ببینم آخرش به
کجا میرسیم...آدمهای اطرافت رو بپیچون یه روز نوبت خودت میشه...همچین میپیچوننت که نفهمی در
چه جهتی پیچیده شدی...اونوقت میفهمی کی زرنگ بوده...
ما خیلی بد بخت و ضعیف هستیم اگر بخه خاطر منافعمون برخوردمان متفاوت باشه...یک روز اگر
مشکلمون به دست فلان شخص حل میشه کلی قربون صدقه اش برویم اما وقتی با اون طرف کاری
نداریم جواب سلام طرف رو هم زورکی بدهیم...به این نمی گویند ضعف شخصیتی؟...